ର ବି କ ଥା – ୧୮
ଠାକୁର ବାଡ଼ିର ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତପଣ ଦ୍ୱାରିକାନାଥ ଠାକୁରଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଦ୍ୱାରିକାନାଥ ଉଦ୍ୟୋଗପତି ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରତିଭାବାନ ଓ କଳାପ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ। ବ୍ୟବସାୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଉପରିସ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ସୁବୋମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ପାଟ, ଚିନି, ଅଫିମ, ନୀଳ, ଜାହାଜ ଚଳାଚଳ ସହିତ ଚା’ ବ୍ୟବସାୟ ବି ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ସେତେବେଳେ ଇଂଲଣ୍ଡରେ ଚା’ ବହୁତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଥିଲା। ଇଂଲଣ୍ଡକୁ ଚା’ ରପ୍ତାନୀ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ହେତୁ ୧୮୨୪ରେ ଆସାମର ବଗିଚାରେ ଚା’ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏହାର ଦଶବର୍ଷ ପରେ, ୧୮୩୪ରେ ଲର୍ଡ ବାଣ୍ଟିଂ ଭାରତରେ ଚା’ ବ୍ୟବସାୟକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱାରିକାନାଥ ଠାକୁର ଆଉ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଯଥାଶୀଘ୍ର ଚା’ ବ୍ୟବସାୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ଚା’ ଶିଳ୍ପରେ ସେ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାର ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଥମେ କଲିକତାକୁ ଆସାମୀ ଚା’ ଆଣି ଇଂଲଣ୍ଡକୁ ରପ୍ତାନି କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ଯେଉଁ ଘରୁ ଚା’ ବ୍ୟବସାୟ କରାଯାଏ ସେହି ଘରର ଲୋକମାନେ ଚା’ ପିଇବାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନହେବେ କିପରି ?
ଅବନୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ‘ଆପନ୍ କଥା’ରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ ଗୁଣେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ରାଜତ୍ୱ କାଳରେ ପାଞ୍ଚ ନମ୍ବର ଘରର ଦ୍ୱିତୀୟ ମହଲାର ଦକ୍ଷିଣ ବାରଣ୍ଡା ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଲମ୍ବା କୋଠରୀରେ ସକାଳେ ଗୋଟେ ଚା ସମାବେଶ ହେଉଥିଲା। ଗୁଣେନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କ ଅନେକ ବନ୍ଧୁ ଓ ପରିଚିତ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସାହେବସୁବୋମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଚା ସମାବେଶକୁ ଆସୁଥିଲେ। ସେଦିନ ତାଙ୍କର ରୋଷେୟା ୟୁନିଫର୍ମ ପିନ୍ଧି ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହୁଥିଲେ। ଛୋଟ ପିଲାମାନେ କୋଟ ପ୍ୟାଣ୍ଟ ପିନ୍ଧି ସଜେଇ ହେଉଥିଲେ। ଚା କପ୍, କାଚ ପ୍ଲେଟ୍, ବଟର, ରୁଟି ଏବଂ ବିସ୍କୁଟ୍ ଚା ଟେବୁଲରେ ରଖାଯାଉଥିଲା।
ଗୁଣେନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ଚା ସମାବେଶ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ତିନି ପୁଅ ଗଗନେନ୍ଦ୍ରନାଥ, ସମରେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଏବଂ ଅବନୀନ୍ଦ୍ରନାଥ- ତିନିଜଣ ଯାକ ଥିଲେ ଜଣେ ଜଣେ ପ୍ରତିଭାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି। ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ବହୁ ଲୋକ ଆସୁଥିଲେ।ଗଗନେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋର କଲିକତା କ୍ଲବ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନେକ ଭଦ୍ରଲୋକଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସୁଥିଲେ।ସେ ବଙ୍ଗଳାର ପ୍ରଥମ ଲାଟସାହେବ ଲର୍ଡ କାର୍ମାଇକେଲଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ। ଲାଟସାହେବ ଅପରାହ୍ନରେ ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଆସୁଥିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ତାଙ୍କ ସଚିବ ଫୋନ୍ କରି ଜଣାଇବା ମାତ୍ରେ ଘରଟି ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଦ୍ୱାରପାଳ, ଚାକର ଏବଂ କୁଲି ସମସ୍ତେ ସଫାସୁତୁରା ଓ ସ୍ବଚ୍ଛ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ରହୁଥିଲେ। ଲାଇବ୍ରେରୀ ରୁମରେ ଚା ପାର୍ଟି ହେଉଥିଲା। କୋଠରୀଟିରେ ସୋଫା ପକେଇ ସଜେଇ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଗଗନେନ୍ଦ୍ରନାଥ ସେଠାରେ ଏକା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦୁଇଭାଇ ବଗିଚାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଲାଟ ସାହେବଙ୍କ ଗାଡ଼ି ଆସୁଥିଲା, ଗଗନେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଆଗକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଆସୁଥିଲେ। ଲାଟ୍ ସାହେବ ସୋଫାରେ ନ ବସି ଗଗନେନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କ ସହିତ ଗଦିରେ ବସି କଥା ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ବାରଣ୍ଡାକୁ ଯାଇ ଧୂମପାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଠାକୁର ଘରେ ତିଆରି ଚୂଡାଭଜା ଖାଇବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ଠାକୁର ପରିବାରର ଝିଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଚୂଡାଭଜାକୁ ଟିଣ ବାକ୍ସରେ ଇଂଲଣ୍ଡ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଠାକୁର ପରିବାର ପାଖକୁ ଆସୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜଣ ଅଙ୍ଗରକ୍ଷୀ ଘୋଡା ଉପରେ ବସି ପେଟ୍ରୋଲିଂ କରୁଥିଲେ।
ଠାକୁର ପରିବାରର ଆଉ ଜଣେ ସମାଜସେବୀ ଥିଲେ ପଥୁରିଆଘାଟର ଜତୀନ୍ଦ୍ରମୋହନ ଠାକୁର । ଯେତେବେଳେ ସ୍ବାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଜତୀନ୍ଦ୍ରମୋହନ ସ୍ୱାମୀଜୀ, ଭଉଣୀ ନିବେଦିତା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ସିନ୍ଥିସ୍ଥିତ ତାଙ୍କ ବଗିଚାଘର, ମର୍କତକୁଞ୍ଜକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ମର୍କତକୁଞ୍ଜର ଡ୍ରଇଂରୁମଟି ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀର ୟୁରୋପୀୟ ସ୍ୱାଦ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ସହିତ ସଜ୍ଜିତ ଏକ ରାଜକୀୟ କୋଠରୀ ଥିଲା। ସେମାନେ ସେହି କୋଠରୀ ବାହାରେ ଥିବା ବାରଣ୍ଡାରେ ଚା ଟେବୁଲରେ ଚା ପିଇଥିଲେ।
ଚା ଏବଂ ଗପସପ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କ ଥାଏ। ମର୍କତକୁଞ୍ଜରେ ଚା ପାର୍ଟିର କିଛିଦିନ ପୂର୍ବରୁ, ଭଉଣୀ ନିବେଦିତା ଏକ ଐତିହାସିକ ଚା ପାର୍ଟି ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ। ନରେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଦତ୍ତ, ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବା ପରେ, କେବଳ ଥରେ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କୁ ଭେଟିଥିଲେ। ସେହି ସାକ୍ଷାତ ଏହି ଐତିହାସିକ ଚା ପାର୍ଟିରେ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୯୯ ଜାନୁଆରୀ ୨୮ ତାରିଖରେ, ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଭଉଣୀ ନିବେଦିତା ଏହି ଚା ପାର୍ଟି ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ଯଦି ସେ ତାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବେ, ତେବେ ସେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରିବେ। ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇବା ପରେ, ଭଉଣୀ ନିବେଦିତା ଚା ପାର୍ଟି ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ। ଡକ୍ଟର ମହେନ୍ଦ୍ରଲାଲ ସରକାର ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଜଗଦୀଶ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଡକ୍ଟର ପ୍ରସନ୍ନ କୁମାର ରାୟ, ମୋହିନୀମୋହନ ଚଟ୍ଟୋପାଧ୍ୟାୟ, ସରଳା ଘୋଷାଲ, ତାଙ୍କ ମାଆ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀ ଏବଂ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କୁ ପାର୍ଟିକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ସମାବେଶରେ ଭଉଣୀ ନିବେଦିତା ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ଏବଂ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କୁ ମୁହାଁମୁହିଁ କରାଇପାରିଥିଲେ।
ଟାଗୋର ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଘରର ଚା ସଭା ମଧ୍ୟ ସାହିତ୍ୟିକମାନଙ୍କ ମହଲରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସଦଜନ ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଆସୁଥିଲେ। ସରଳାଦେବୀ ଚୌଧୁରାଣୀ ତାଙ୍କ ‘ଜୀବନେର ଝରାପାତାୟ’ରେ ଲେଖିଛନ୍ତି, ଥରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀ ଋଷି ବଙ୍କିମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କାଶିଆବାଗନ୍ ସ୍ଥିତ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ଋଷି ବଙ୍କିମଚନ୍ଦ୍ର ଜଣେ ଚା ବିଶେଷଜ୍ଞ ଥିଲେ।ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଘରେ ପିଇଥିବା ଚା’ର ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀ ଏକଥା ଜାଣିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ବଙ୍କିମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଚା ପ୍ୟାକେଟ ଏବଂ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ପଠାଇଥିଲେ। ରିଷି ବଙ୍କିମଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାୟତଃ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଚା ପାର୍ଟିକୁ ଆସୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ନାତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାଙ୍ଗରେ ଆଣୁଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଘରେ କେବଳ ବଙ୍ଗାଳୀ କିମ୍ବା ଭାରତୀୟ ନୁହେଁ, ୟୁରୋପୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଚା ପାର୍ଟିରେ ଯୋଗ ଦେଉଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀ ନିଜେ ଯେପରି ୟୁରୋପୀୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଡକାଯାଇଥିବା ପାର୍ଟିକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେହିପରି ସେ ମଧ୍ୟ ୟୁରୋପୀୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ। ୟୁରୋପୀୟମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଘରେ ଏକ ବଡ଼ ଡ୍ରଇଂ ରୁମ୍ ଥିଲା। କୋଠରୀଟି ଚେୟାର ଏବଂ ଟେବୁଲରେ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲା। ଅତିଥିମାନେ ଆସିଲେ ସେ ପ୍ରଥମେ ସୁନ୍ଦର ଜାପାନୀ କପରେ ଚା ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ। ଚା ପରେ, କେକ୍, ସାଣ୍ଡୱିଚ୍, ଫ୍ରାଏଡ୍ ରାଇସ୍, ଗରମ ପନିର ସହିତ ବିସ୍କୁଟ୍, ସାଲାଡ୍, ଫଳ, କ୍ରିମ୍, ଶାରବଟ୍ ଇତ୍ୟାଦି ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ। ଅତିଥିମାନେ ନ ଅଟକାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକୁମାରୀ ଦେବୀ ନିଜେ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଠାକୁର ବାଡ଼ିର ଚା’ ପରମ୍ପରାକୁ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ କିପରି ନ ମାନିବେ ? ଚା ପିଇବାରେ ସେ ଖୁବ୍ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ। ଜୋରାସାଙ୍କୋର ଲାଲବାଡି ବା ବିଚିତ୍ର ବାଡ଼ି ଥିଲା ଚା’ପାର୍ଟିର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳୀ। ସେହି ଘରର ଦ୍ୱିତୀୟ ମହଲାରେ ଥିବା ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କ ବସିବା ଘରେ ଏବେ ବି ଏକ ଚା ଟେବୁଲ ଅଛି। ଶାନ୍ତିନିକେତନରେ ହେଉଥିବା ଚା ସର୍କଲକୁ ସେ ‘ଚକ୍ର’ ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି “ଚା-ଚକ୍ର” ଏବେ ଶାନ୍ତି ନିକେତନରେ ପ୍ରଚଳିତ ଅଛି। ଏହି ଚା’ଚକ୍ରକୁ ନେଇ ସେ ଗୋଟିଏ ଗୀତ ଲେଖିଥିଲେ। ଗୀତଟିକୁ ପରେ ଲିପଟନ୍ ଟି କମ୍ପାନୀର ବିଜ୍ଞାପନରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା। ଗୀତଟି ହେଉଛି-
‘ହାଏ ହାଏ, ଦିନ ଚାଲି ଯାୟ
ଚା ସ୍ପୃହା ଚଞ୍ଚଲ, ଚଲ୍, ଚଲ୍ ହେ…
ତୋଗବାଗ୍-ଉଛଲ୍ କଥାଲିତାଲ-ଜଲ୍ କଲ କାଲ ହେ!
ଶ୍ୟାମଲ ରସଧର ପୁଞ୍ଜ,
ଶ୍ରାବଣବାସରେ, ରସଝରଝର ଝରେ
ଭୁଞ୍ଜ ହେ ଭୁଞ୍ଜ ଦଲବଲ ହେ!”
ଏହି କବିତାରେ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ବିଦ୍ୱାନ, ଗଣିତଜ୍ଞ, କବିତାପ୍ରେମୀ, ଚିତ୍ରକର, ବ୍ୟସ୍ତ ହିସାବ ରକ୍ଷକ ଆଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର କର୍ମମୟ ଜୀବନର ଦୁଃଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଭୁଲିପାରିବେ। ଗୀତଟି ‘ପ୍ରହାସିନୀ’ କବିତା ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଚା’ ଥିଲା କବିଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ପାନୀୟ। ସେ ଜାପାନୀ ଚା’କୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରିବା ସହ ଜାପାନୀ ଚା ପିଇବା ପରମ୍ପରାକୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଜାପାନ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ‘ଚା ଉତ୍ସବ’ ଆୟୋଜନ କରାଯାଉଥିଲା। ‘ଜାପାନରେ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଡାଏରୀ’ ବହିରେ ସେ ସେକଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଭକ୍ତି ଏବଂ ଏକାଗ୍ରତା ବିନା ଜାପାନୀ ଚା ତିଆରି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମତରେ, ଶାନ୍ତ, ସଂଯମ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ ମନ ନେଇ ଚା’ପିଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଚା’ ପିଇବାରେ ସାମାନ୍ୟତମ ବି ଅଶୁଦ୍ଧତା ନାହିଁ।
ଏବେ ବି ଶାନ୍ତି ନିକେତନରେ ମାଳମାଳ ଚା’ଦୋକାନରେ ଅଧ୍ୟାପକମାନଙ୍କ ଚା-ଚକ୍ର ହୁଏ। ସେଇଠି ଢ଼ିଙ୍କିଶାଳରୁ ଢେଙ୍କାନାଳ ଯାଏ ଆଲୋଚନା ହୁଏ। ରତନପଲ୍ଲୀରେ ଥିବା ଗୋଟେ ଛୋଟିଆ ଚାଳଘର “କାଲୋଦା’ର ଚା ଦୋକାନ” ରେ ବସି ପ୍ରତିଦିନ ଚା’ପିଉଥିବା ଅମର୍ତ୍ତ୍ୟ ସେନ୍ ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ। ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ପରେ ସେ ଚା ଦୋକାନରୁ ଜ୍ଞାନ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ। ତା ପରେ ଏହି ଦୋକାନଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏବେ ବି ଦୋକାନଟି ସ୍ମୃତି ବହନ କରି ଅଛି।
କେବେ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଚା-ଚକ୍ରରେ ସାମିଲ୍ ହେବେ!
